ریچارد گای یکی از ریاضیدانهای معروف دنیا بود

ریچارد گای یکی از ریاضیدانهای معروف دنیا بود که چند‌ سال پیش در سن ۱۰۳ سالگی از دنیا رفت و تا آخرین روزهای عمرش مرتب به دفترش میرفت و تا جایی که میتونست سعی میکرد از مغزش استفاده کنه. چند سال پیشتر دانشکده ریاضی دانشگاه کلگری دنبال یه رییس دانشکده جدید بود و در طول مصاحبه ریچارد از کاندیدای ریاست دانشکده پرسید که چرا میخوای رییس دانشکده بشی؟ کاندیدا هم که جوانی بود که خیلی تجربه‌ خاصی نداشت یه چندتا جمله آماده تحویلش داد که به سیاست‌ها و اهداف دانشگاه اشاره داشت و نهایتا مصاحبه به اتمام رسید. بعد از مصاحبه توی لابی دانشکده که نشسته بودیم باز ریچارد گای در حال رد شدن بود که دوباره رو کرد به کاندیدای جوان و منظورش رو از سوالش توضیح داد. گفت برای این اون سوال رو پرسیدم که چون اگه خودت ندونی برای چی داری رییس میشی، ‌بقیه برات تصمیم میگیرن که چرا رییس شدی، و معمولا تصمیم اونا به نفع تو نیست.

این استدلال تو خیلی از موضوعات دیگه هم فکر میکنم که صادقه. مثال خیلی نزدیکش رو توی کار تجربه کردم. اگه ندونی برای چی داری استخدام جایی میشی، برات تعریف میکنن که چرا استخدامت کردن، و معمولا تعریف اونا بهترین نتیجه برای تو رو نداره. اگه ندونی برای چی داری وارد رابطه‌ای میشی برات تعریف میکنن که چی ازت انتظار میره تو رابطه و معمولا بهترین حالت برای تو نیست. خلاصه اینکه این حالت رو تو خیلی از دور و اطرافیانم (و خودم هم) میبینم که چون خودمون نمیدونیم چرا داریم کاری رو انجام میدیم،‌ بقیه برامون تصمیم میگیرن که چرا داریم اون کار رو انجام میدیم و در اکثر مواقع حتی متوجه هم نمیشیم که این ما نبودیم که میخواستیم اون کار رو بکنیم. ما اجازه دادیم که برامون تصمیم بگیرن و وقتی به جای خوبی نمیرسیم برامون سواله که چرا اینطوری شد پس؟ من که همه کارهایی که بهم گفته بودن رو که انجام دادم… و خلاصه که به قول خیام نابوده به کام خویش نابوده میشیم.